برنامه کلاس‌های آزاد

برنامه آموزشی کلاس ها و کارگاه‌های آزاد تخصصی هنر و علوم انسانی آکادمی هنر شمسه

آنلاین / حضوری

(ترم تابستان 99)

 

عنوان کلاس

استاد

تعداد جلسات

روز و ساعت

تاریخ شروع

نحوه برگزاری

تاریخ تحلیلی نقاشی غرب

(ترم سوم: از منریسم تا پایان باروک)

دکتر علی اصغر میرزایی مهر

4 جلسه 3 ساعته

12 ساعت

شنبه

16:30-19:30

99/04/21

حضوری / آنلاین

جامعه شناسی هنر و ادبیات

دکتر مصطفی مهرآئین

4 جلسه 2 ساعته

8 ساعت

شنبه

17-19

99/05/11

حضوری / آنلاین

کارگاه نگارش پیشنهاد پژوهشی (پروپوزال)

دکتر مهرنوش غضنفری

4 جلسه 2 ساعته

8 ساعت

شنبه

18-20

99/05/25

آنلاین

ژرار ژنت و تراروایت

دکتر بهمن نامورمطلق

8 جلسه 2 ساعته

16 ساعت

یک شنبه

18-20

99/05/19

 آنلاین

استنتاج (توجیه) استعلائی در نقد عقل محض

دکتر امیر مازیار

6 جلسه 2 ساعته

12 ساعت

یکشنبه

18-20

99/04/29

حضوری / آنلاین

اسطوره و هنر در مصر باستان

دکتر ابوالقاسم اسماعیل پور

10 جلسه 2 ساعته

20 ساعت

یکشنبه

18-20

99/04/29

آنلاین

رسانه، مفاهیم و رویکردها در هنر معاصر

استاد زروان روحبخشان

12 جلسه 2 ساعته

24 ساعت

یکشنبه

17-19

99/05/05

حضوری / آنلاین

اگزیستانسیالیسم و روان کاوی

دکتر مهدی انصاری

5 جلسه 2 ساعته

10 ساعت

دوشنبه

17-19

99/04/30

حضوری  / آنلاین

روایت پدیدارشناسانه حکمت اشراق

دکتر میلاد نوری

9 جلسه 2 ساعته

18 ساعت

دوشنبه

17-19

99/05/06

حضوری / آنلاین

تجزیه و تحلیل نمایشنامه

دکتر عطاالله کوپال

10 جلسه 3 ساعته

30 ساعت

دوشنبه

17-20

99/05/06

حضوری

تاریخ انتقادی فلسفه غرب (ترم هشتم)

کانت و متافیزیک: انقلاب یا ضد انقلاب

دکتر محمدمهدی اردبیلی

6 جلسه 2 ساعته

12 ساعت

سه شنبه

18-20

99/05/07

حضوری / آنلاین

مقدمه ای بر نظریه انتقال در روانکاوی

دکتر کامران لامعی

7 جلسه 2 ساعته

14 ساعت

سه شنبه

16-18

99/05/07

حضوری / آنلاین

ایده هایی درباره جمهوری خواهی

دکتر احمدرضا آزمون

دکتر حسام سلامت

8 جلسه 5/2 ساعته

20 ساعت

سه شنبه

17:30-20

99/06/11

حضوری / آنلاین

زندگی اجتماعی به مثابه امر هنری

دکتر آرش حیدری

5 جلسه 2 ساعته

10 ساعت

چهارشنبه

17:30-19:30

99/05/22

حضوری / آنلاین

خوانش هنر از دریچه نظریه (فرمالیسم)

دکتر زهرا ایرانی صفت

8 جلسه 3 ساعته

24 ساعت

پنج شنبه

11-14

99/05/09

حضوری / آنلاین

فلسفه هنر پس از دلوز و گتاری

استاد مهدی رفیع

6 جلسه 2 ساعته

12 ساعت

پنج شنبه

17-19

99/05/16

حضوری / آنلاین

 

تاریخ تحلیلی نقاشی غرب ( دپارتمان هنرهای تجسمی آکادمی هنر شمسه )

ترم اول: از دیوارنگاره‌های تمدن کرت تا دوران نقاشی‌های گوتیک

ترم دوم: از تخته نگاره‌های گوتیک تا گسترۀ سبک کلاسیک

ترم سوم: از منریسم تا پایان باروک

ترم چهارم: از روکوکو تا پایان رئالیسم

ترم پنجم: از امپرسیونیسم تا پست مدرنیسم

ترم ششم: گوناگونی دنیای پست مدرن

جامعه شناسی هنر و ادبیات (دپارتمان جامعه شناسی آکادمی هنر شمسه)

متعاقباً اعلام می گردد.

کارگاه نگارش پیشنهاد پژوهشی (پروپوزال) (دپارتمان علوم انسانی آکادمی هنر شمسه)

پیشنهاد پژوهشی یا پروپوزال (proposal research) متنی است ساختاری که تعاریف نخستین، مسیر پژوهش، اهداف، و رویکرد تحقیق را مشخص می کند. پژوهش گر پیشنهاد پژوهشی خود را به مطرح کردن یک پرسش یا مسأله اختصاص می دهد و سعی می کند در این متن، با ارائه جنبه های مبهم موضوع و اهمیت پرداختن به آن، مخاطب خود را متقاعد به ضرورت انجام تحقیق کند. به همین دلیل است که تألیف و تدوین یک پیشنهاد پزوهشی با

رعایت معیارها و قالب صحیح در پذیرش آن مؤثر است. (این کارگاه ویژه دانشجویان مقطع تحصیلی کارشناسی ارشد و دکتری می باشد).

ژرار ژنت و تراروایت  (دپارتمان نشانه شناسی آکادمی هنر شمسه)

در نشانه شناسی بینامتنی و ترامتنی که توسط ژرار ژنت ارائه می شود روابط بیش متنی یعنی برگرفتگی یک متن-اثر از متن-اثر دیگر در کتاب پالمسست یا الواح بازنوشتنی مورد بررسی قرار گرفته است.موضوع چگونگی تکثیر و اقتباس بیش ها از پیش متن هاست. به عبارت روشنتر در اقتباس چه عناصری از روایت تغییر می کنند.

در این کارگاه سه محور اصلی روایت یعنی وجه، زمان و صدا با زیرگونه های آن معرفی و سپس تراروایت های آنها یعنی برگرفتگی به همراه دگرگونی های متنهای اقتباسی و اقتباس شده معرفی و مطالعه خواهد شد.

موضوع و پیکره این برگرفتگی ها می توانند میمسیس-دیه ژسیس، رمان-رمان، رمان-سینما و … باشد. کارگاه مورد نظر ترکیبی از نشانه شناسی جایگشتی (بیش متنی) و روایت شناسی خواهد بود.

استنتاج (توجیه) استعلائی در نقد عقل محض (دپارتمان فلسفه آکادمی هنر شمسه)

بخش “استنتاج استعلایی” در نقد عقل محض ساز و کار اساسی فاهمه را در عمل اطلاق مفاهیم تشریح می کند. کانت در این فصل بسیار محوری در فلسفه خود توضیح می دهد که مقولات پیشین فاهمه در شناخت ناگزیر اند و ذهن نمی تواند آن ها را از جهان اخذ کند. به این ترتیب هر شناختی از جهان بر اساس این مقولات پیشین ممکن است و از این جهت باید در معنای عینیت و مطابقت تجدید نظر کرد. بخش استنتاج استعلایی ساختاری برای عقل و آگاهی تعریف می کند که هسته اصلی فلسفه های ایدئالیستی پس از کانت را شکل می دهد.

اسطوره و هنر در مصر باستان (دپارتمان علوم انسانی آکادمی هنر شمسه)

اسطوره و هنر در عصر زرین، کیهان شناختی هلیوپولیس، تجلی خدایان در هنر مصر، زندگی و مرگ در اساطیر.

رسانه،مفاهیم و رویکردها در هنر معاصر(دپارتمان هنرهای تجسمی آکادمی هنر شمسه)

در عصر حاضر و پس از فراز و نشیب بسیار تاریخ هنر در سده گذشته، هنر بسیار فراتر از حدود مفاهیم و رسانه‌های بنیادین خود حرکت کرده و به گستره متفاوتی دست یافته است. برای ادراک این موقعیت، ابتدا، با رویکردی تاریخی-تحلیلی،کلیتی از مسیر طی شده، رسانه‌ها و رویکردهای ژانر هنر معاصر را بررسی خواهیم کرد. سپس با استناد به نمونه‌های شاخص، نسبت مفاهیم و موقعیت موجود را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

بنا داریم از پرسش‌های کلان و بنیادی شروع کنیم و به پرسش‌های جزئی و برسیم؛ از هنر معاصر چیست تا این تکه کاغذ مچاله چه می‌گوید!؟

روایت پدیدارشناسانه حکمت اشراق (دپارتمان فلسفه آکادمی هنر شمسه)

«نور» که همان «آگاهی» است در درون خود دارای مراتب است و خصیصه ذاتی آن «التفات» و «انکشاف» است که در حقیقت «اشراق» و «رؤیت» جلوه گر است. نفسِ آدمی چیزی جز آگاهی نیست که برای خود ظاهر است و غیر را به نور خود برای خود ظاهر می سازد. تمام مراتب نور به مثابه نور واحدی جلوه گر می شود که می توان به استمداد اشراق نفس در ساحت آن گام نهاد، و زبان استدلال همانا ابزاری است برای روایت این رخداد که درک بی واسطه حقیقت است. بازخوانی مجدد اندیشه فلسفی سهروردی و روایت پدیدارشناسانه از آگاهی اندیشی او، چه بسا به فهم بنیادین از ماهیت «مفهوم» و «معرفت» راه برد. هدفی که در سلسله درس گفتارهای «روایتِ پدیدارشناسانه حکمت اشراق» مورد نظر خواهد بود.

جلسه نخست: نقلِ اشراق و ذوق استدلال

جلسه دوم: امر  حقیقی و امر اعتباری

جلسه سوم: نور و ظهور

جلسه چهارم: هستی آگاهی نفس

جلسه پنجم: ظلمت و ظهور

جلسه ششم: مقولات فهم

جلسه هفتم: نور مطلق و امر مقید

جلسه هشتم: سویه های پدیدارشناختی

جلسه نهم: نقد و بررسی

کارگاه تجزیه و تحلیل نمایش­نامه (دپارتمان هنرهای نمایشی آکادمی هنر شمسه)

در این دوره به نمایش‌نامه‌های فردریش دورنمات و لوئی‌جی پیراندللو پرداخته می‌شود و طبق سنوات گذشته در نهایت دانشجویان این کلاس، یک دوره گردهمائی پژوهشی تحت نظر و حمایت مؤسسه برگزار خواهند نمود. شرکت در این ترم، منوط به گذراندن دوره‌های پیش نیست.

تاریخ انتقادی فسلفه غرب (کانت و متافیزیک: انقلاب یا ضد انقلاب)

هرچند هیوم کانت را “از خواب جزمی بیدار کرد”، اما برون‌رفت از جزمیت نیازمند چیزی بیشتر بود. هیوم مسئولیتِ ایجابیِ “جرقه‌ای را که جهانیده بود” نپذیرفت و نه تنها هیچ نظام فلسفیِ بدیلی در برابر رئالیسم جزمی به دست نداد، بلکه حتی برای پیشبرد نقدش به برخی مبانی جزم‌اندیشانه تکیه کرد. او کل متافیزیک را زیر سوال برد و آن را به اتهام “سفسطه و توهم” ، “به آتش سپرد”. کانت اما احیای حیثیت “بانوی هتک‌حرمت‌شده‌ی متافیزیک” را به عنوان هدف خود برگزید و این مهم، نیازمند تلاشی سترگ و جسارتی عظیم بود که خود او در پیشگفتارش بر نقد عقل محض آن را با کشفِ نوآورانه‌ی کوپرنیک مقایسه کرده است. به همین دلیل، تاکنون بارها به طرق مختلف و با اغراضی متفاوت، انقلابی کانتی را “انقلاب کوپرنیکی در فلسفه” نامیده‌اند. کانت با چرخشی ایدئالیستی، به زعم خودش، آخرین پسمانده‌های جزمیتِ رئالیستی نزد لاک، لایب‌نیتس و حتی خود هیوم را به چالش کشید و “ایدئالیسم استعلایی” خود را در مقام بدیلی نظام‌مند جایگزین متافیزیک‌ای ساخت که به دست هیوم ویران (یا دستکم ویرانی‌اش اعلام) شده بود. در این معنا، کانت بنیانگذار ایدئالیسم (در معنای متاخر آن) است. اما همانگونه که هر انقلابی‌ای آنگاه که وجهی از نظام پیشین را برمی‌اندازد، وجهی را هم نگه می‌دارد و در راستای تحکیم نظام تازه مصادره می‌کند، کانت نیز، هر چه کرد نتوانست از شرّ آخرین میراث رئالیسم (یعنی تصدیق وجودِ امر فی‌نفسه) خلاص شود و آن را تا انتها همچون لکه‌ی ننگی بر پیشانی نظامش حمل کرد. تجربه نشان داده است که هر انقلابی‌ای مجبور خواهد شد به انقلابی که به راه انداخته خیانت کند و موضع ضدانقلاب بگیرد..

از همین رو، دوره‌ی آموزشی “کانت و متافیزیک: انقلاب یا ضد انقلاب؟” پس از ترسیم طرحی کلی از فلسفه‌ی نظری کانت، به ویژه با تمرکز بر دو اثر اصلیِ نقد عقل محض و تمهیدات، خواهد کوشید تا به این پرسش پاسخ دهد که کانت در کجا انقلابی ماند و در کجا به انقلابش خیانت کرد و از مواجهه با نتایج رادیکال ایدئالیسمش به هراس افتاد. در این معنا، می‌توان ادعا کرد که تمام فلسفه‌های بعد از اوچه رادیکال چه ارتجاعی، واکنش‌هایی بودند به این هراس و نیز تلاش‌هایی بودند در جهت نقد انسدادهای نظام کانتی، البته با تکیه بر امیدهای خود کانت.

مقدمه‌ای بر نظریه انتقال در روانکاوی (دپارتمان روان‌شناسی آکادمی هنر شمسه)

جلسه اول: هیستری در روانکاوی

جلسه دوم: عشق از منظر روانکاوی

جلسه سوم: تکرار

جلسه چهارم: تفسیر

جلسه پنجم: انتقال و بین الذهنیت

جلسه ششم: انتقال و میل روانکاو

جلسه هفتم: انتقال و سایکوز

ایده هایی درباره جمهوری خواهی (دپارتمان جامعه شناسی آکادمی هنر شمسه)

متعاقباً اعلام می گردد.

زندگی اجتماعی به مثابۀ امر هنری (دپارتمان جامعه شناسی آکادمی هنر شمسه)

دورۀ حاضر روی نسبت زیبایی شناسی با زندگیِ اجتماعی تمرکز دارد. زندگیِ اجتماعی همچون یک صحنۀ اجرا مجموعه ای از مناسبات است که فرم خاصی به خود گرفته است. این فرم خاص با فراموش کردن تاریخ شکل بندیش از خصلتهای زیبایی شناسانه تهی شده و به خصلتهای آیینی و مناسکی میل میکند. از این حیث زندگیِ اجتماعی زمانی که د رتاریخمندیش مورد مطالعه قرار میگیرد هم ارز نوعی زایش هنری باید دیده شود. حیات اجتماعی پیشاپیش نوعی زایش زیبایی شناختی است که میتواند به سمت تصلب فرمهایی که پیشتر خلق کرده است میل کند. به عبارت دیگر منطقی زندگی به بیشتر شدن و خلق و زایش میکند اما آنچه خلق میشود خود تبدیل به فرمی میشود که در بسیاری از اوقات فرایندِ زایش زندگی را مسدود میکند. جرج زیمل این دو فرایند را بیش زندگی more life و بیشتر از زندگی more than life  می نامد. دورۀ حاضر تلاش خواهیم کرد نسبت این فرایند را روشن کنیم.

فلسفه هنر پس از دلوز و گتاری (دپارتمان روان شناسی آکادمی هنر شمسه)

در این دوره هدف بررسی رابطه‌ی دلوز و گتاری با هنر، و تقدم «هستی‌شناختی» هنر بر فلسفه و علم در اندیشه ی آن‌هاست. هنر برای دلوز و گتاری به وضعیتی برای قلمروزدایی از «فلسفه به مثابه یک رشته‌ی نهادی و تثبیت شده» بدل می‌شود. این نسبتی جدید است که از یک «فلسفه‌ی هنر» به سوی «موقعیتی میان هنر و فلسفه» جابه‌جا می‌شود تا از راه آن، فلسفه مطابق قاعده‌ی دلوزی، «همراه با هنر و از طریق فلسفه از خود عبور کند»، اما گذاری که هنر را به منزله لحظه‌ا‌ی «انتقادی و بالینی» درون خود فلسفه، و هم زمان به مثابه «خارج» آن، مستقر می‌کند.

از سوی دیگر، هنر در مقام یک «ماشین انتزاعی» به فلسفه امکان می‌دهد «فرا-الگوها»یی را برای تغییر در هر حوزه‌ای بیافریند. اما، در وهله‌ی بعد، این خودِ هنر است که در این رابطه‌ی جدید با فلسفه، مواد بیانی و محتوایی خود را در یک چینش جدید بازآفرینی می‌کند: یک فلسفه‌ی هنر که پیش‌تر از میان یک «هنرِ فلسفه» گذشته است.

بدین ترتیب، هنر و فلسفه به شکلی دوسویه خود را در رابطه با یکدیگر دگرگون می‌کنند. این مسیر فلسفی در کار فیلسوفانی مانند فرانسوا زورابیشویلی، اریک اَلی‌یِز، استیون زِپکه و آن سُوُنیارگ بدل به نوعی «دگرگونی زیبایی‌شناختی فلسفه»، «بازنویسی» و «بازخوانی» فلسفه‌ی هنر و تاریخ هنر در پرتو فلسفه‌ی دلوز و گتاری و گاه فراروی از آن می‌شود.

برای مثال در خوانش فرانسوا زورابیشویلی، فلسفه‌ی دلوز از طریق نوعی «چرخش زیبایی‌شناختی»، خود را مثابه لحظه‌ی فراروی از کانتیانیسم و پدیده‌شناسی معرفی می‌کند. اریک اَلّی‌یِز با تأسیِ «فرارونده» از بیکنِ دلوز، «ماتیس-تفکر»ی را طرح می‌کند که آثار ماتیس را در مقام «اندیشه‌ی تجسم‌یافته در نقاشی» درون یک «حیات‌گرایی برسازنده» قرار داده و آن را به عنوان نقطه‌ی شروع هنر معاصر نه از مارسل دوشان، بلکه از خود ِماتیس برمی‌شمرد: یک «ماتیسِ معاصر»، که تنها از طریق «هنر پس از دلوز و گتاری» ممکن شده است.

به شکلی دیگر، استیون زِپکه مخالفت دلوز و گتاری با هنر مفهومی را در چارچوبی مسئله‌ساز برای بازخوانی تاریخ هنر معاصر پس از «هنر مفهومی» جای می‌دهد و مسیر «پسا-مفهومیِ» هنر معاصر را به منزله هنر «غیر-مفهومی» برجسته می‌کند که در تقابل با خوانش‌های مسلطی است از تاریخ هنر معاصر وجود دارد. با این همه، در حالی که الی‌یز بر ویژگی ضد-کانتی فلسفه‌ی هنر دلوز و گتاری تأکید دارد، زِپکه بر خصوصیت پسا-کانتی‌اش، و نقش مهم «امر والای» کانتی در آن اصرار می‌ورزد، اما، امر والایی که کاملاً دگرگون، متحول و باز-تعریف شده است. آن سُوُنیارگ، در تحلیل خود، «هنر-ماشین»ها را در وضعیتی درون‌ماندگارِ فلسفه‌ی دلوز و گتاری پیش می‌نهد: او به ویژه نشان می‌دهد که چگونه دلوز قادر می‌شود از هنر یا ادبیات برای ساخت یک «دانش نشانه»ی جدید بهره بگیرد.

جلسه‌ی اول :

خوانش دلوز از هنر به مثابه «منطق احساس»؛ بیکن : نمودارها و آشوب؛ مصاحبه بیکن با دیوید سیلوستر: گرافِ نقاشی. گتاری و مفهوم نمودار، نمودار در اندیشه‌ی فوکو؛ نقاشی کنشی: چشم و دست در نقاشی؛ امر بصری و امر لامسه‌ای؛ «منطق حس» در سزان؛ دلوز و خوانش ویلهلم وُرینگر از هنر گوتیک: خط شمالی یا خط گوتیک؛ «حیات غیرارگانیک چیزها» در وُرینگر. دلوز و برداشت او درباه‌ی آلوا ریگِل و والتر بنیامین: از زیبایی‌شناسی انتقادی به زیبایی‌شناسی بالینی؛ فراروی از مکتب فرانکفورت؛ مازوخ: یک زیبایی‌شناسیِ انتقادی و بالینی. خوانش بخش‌هایی از مقاله‌ی فرانسوا زورابیشویلی درباره‌ی مازوخ: علیه شیلر و کانت، یا چرا زیبایی‌شناسی دلوز کانتی و پدیده‌شناختی نیست؟؛ لحظه‌ی چرخش زیبایی‌شناختی فلسفه‌ی دلوز.

جلسه‌ی دوم:

هنر و ساختِ «صفحه‌ی ترکیب‌بندی»: سه صفحه‌ی هستی‌شناختی هنر، علم و فلسفه. زیبایی شناسی دلوزی-گتاریایی: مدرنیستی یا معاصر یا…؟ ؛ خوانش دلوز و گتاری از آثار هنری در مقام مثال‌هایی فلسفی: از تفاوت و تکرار تا ضد-ادیپ و هزار فلات. آیا یک «فلسفه‌ی هنر» دلوزی-گتاریایی وجود دارد؟ نقد دلوز بر «هنر پاپ» و «کالا به مثابه الگوی هنرمند»؛ شیزوکاویِ هنر یا «انقلاب کُپرنیکی در مفهومِ ناخودآگاه» : تاریخ هنر پس از «سرمایه‌داری و شیزوفرنی»: هنرمند و ماشین‌های میل‌گر؛ در ستایش ابژه‌های بی‌مصرف‌.

جلسه‌ی سوم:

اریک اَلی‌یِز و خوانش او از هنر در فلسفه‌ی دلوز و گتاری: «سیاست احساس» به جای زیبایی شناسی. دلوز-گتاری علیه اَلَن بدیو: پارادایم زیبایی‌شناختی گتاری در برابر شاکله‌های سه‌گانه‌ی نازیبایی‌شناختی؛ خوانش بخشی‌هایی از جستار « ضد-ادیپ: پس از سی سال». الی‌یز و ورود دلوز و گتاری به تاریخ‌‌های جدید هنر: چشم-مغز: بازنویسی تاریخ‌های نقاشی مدرن، پس از دلوز و گتاری. معرفی یک ماتیس معاصر. دوشان و ماتیس دو قطب برسازنده‌ی هنر معاصر؛ خوانش بخشی از کتاب «ماتیس-تفکر: پرتره‌ی هنرمند در اَبَرفوویسم».

جلسه‌ی چهارم:

اریک الی‌یز، میان هنر و سیاست: مجسمه‌ی لویاتان-توث اثر اِرنستو نِتو؛ «بدنِ بدونِ تصویرِ» دلوز-گتاری در برابر رژیم زیبایی‌شناختیِ «تصویر-استعاره» در ژاک رانسیر؛ نقد دلوزیِ الی‌یز بر کتاب «آینده‌ی تصویر»؛ خوانش بخش‌هایی از کتاب «فروپاشی تصویر: درباره‌ی هنر معاصر» اثر اریک الی‌یز و ژاد-کلود بُن: دو قاعده‌ی باستان‌شناختی و  تبارشناختی هنر معاصر: «قرن بیستم روی داد» (قاعده‌ی باستان‌شناختی) و «مه 68 رخ داد» (قاعده‌ی تبارشناختی). «خط برزیلی» هنر معاصر: از اِلیو اُیتیسیکا تا اِرنستو نِتو: انبوهه‌ی خوش‌باشِ خلق علیه مردمِ مطیعِ لویاتان: دلوز-گتاری در برابر هابز، یا سیاست پس از هنر معاصر؛ پاسخ به رانسیر: چگونه هنر بی آن که «ظاهراً» سیاسی باشد، در مقام سیاست احساس یا «بدن بدون اندام»، سیاسی است؟

جلسه‌ی پنجم:

استیون زِپکه: «هنر به مثابه ماشین انتزاعی: هستی‌شناسی و زیبایی‌شناسی در آثار دلوز و گتاری»؛ خوانش بخش‌هایی از کتاب زپکه؛ دلوز، لیوتار و رانسیر: مواجهات «صحنه‌ی زیبایی‌شناختیِ» هنر در دهه‌های اخیر. خوانش بخش‌هایی از مقاله‌ی زِپکه: «هنر معاصر: امر زیبا یا امر والا. کانت در رانسیر، لیوتار و دلوز». تمایز «امر والا» در لیوتار و دلوز؛ سیاست احساس و «هم‌برآیند‌های جمعی بیان» برای دلوز-گتاری و تمایز آن با «اِجماع یا اجتماع زیبایی‌شناختیِ» رانسیر؛ چرا «باز-توزیع امر محسوس» برای دلوز و گتاری یک سیاست محافظه‌کارانه و اصلاح‌طلبانه است؛ به سوی هنر ایلیاتی.

خوانش هنر از دریچه نظریه (فرمالیسم) (دپارتمان هنرهای تجسمی آکادمی هنر شمسه)

صورت گرایی روسی: فرمالیسم در شعر و ادبیات؛ ویکتور اشکلوفسکی و رومنیاکوبسن

صورت گرایی انگلیسی: فرمالیسم در حوزه هنرهای تجسمی؛ کلمنت گرین برگ، کلایوبل، راجر فرای