اسطوره و هنر

40,000 تومان

اسطوره و هنر /

مدرس : استاد عباس مخبر

اسطوره در تلقی اصیل آن به مثابه داستان یا آئین، نوعی هنر به شمار می‌آید. خدایان، قهرمانان و ماجراهای اسطوره ای از دوران باستان تا به امروز الهام بخش شاعران، نویسندگان، نقاشان، پیکر تراشان و اخیراً سینماگران بوده اند.

آبشخور نمایشنامه ها نیز آئین های اسطوره ای بوده است. اساساً در دوران باستان، هنر و اسطوره مقوله هایی تقریباً یگانه اند.

این پیوند هنر و اسطوره حتی در عصر نوزایی و دوران روشنگری به میزان زیادی برقرار می ماند؛ دورانی که کوس پیروزی لوگوس بر میتوس به صدا درآمده و خرد به عنوان تنها تکیه گاه انسان برای ادامه‌ی مسیر بر تخت پادشاهی نشسته است.

در آغاز زبان، هنر و اسطوره وحدت یکپارچه و منسجمی داشته اند، ولی به تدریج به صورت سه شیوه ی مستقل آفرینش روحی پدیدار شده اند. منتقدان اسطوره و کسانی که فقط برکارکردهای نامطلوب آن در جهان معاصر انگشت می گذارند هنوز هم کم نیستند، اما تقریباً همه ی آنها برای این سؤال پاسخی ندارند که چرا اسطوره ها در دنیای مدرن و پسامدرن کنونی همچنان به حیات خود ادامه می دهند و تولید و بازتولید می شوند؟

اگر اسطوره ها آن طور که شماری از نظریه پردازان اعتقاد دارند نوعی علم ابتدایی و یا نوعی دین ابتدایی اند، راز ماندگاری و بقای آنها چیست؟

اگر زمانی صرفاً جهان خارجی و مادی را برای انسان اولیه تبیین می کرده اند، با تسخیر این صحنه توسط علم دیگر چه ضرورتی ماندگاری آنها را توجیه می کند. با توجه به رابطه ی تنگاتنگ و گسست‌ناپذیر هنر و اسطوره طی هزاره های گذشته، آیا این هنر اسطوره را زنده و برپا نگاه داشته است؟

در این دوره به بررسی مباحث ذیل پرداخته شده است:

مروری بر رویکردهای اسطوره شناسی؛

رویکرد روان شناختی: زیگموند فروید/ کارل یونگ/ جوزف کمبل؛ رویکرد ساختاری: کلود لوی استراوس؛

رویکرد پدیدار شناختی: میرچا الیاده؛ رویکردها به هنر: دوران باستان، رنسانس و روشنگری،

دوران معاصر؛ رابطه ی هنر و اسطوره در رویکردهای فوق.